• Production Diary 3

    De eerste production diary vanuit Uganda, Afrika is dan eindelijk een feit. Na vijf dagen ben ook ik al volledig gewend aan en vertrouwd geraakt met het lome tempo en de soms, voor mij, bizarre gang van zaken. Hier wacht je minimaal 15 minuten op een kop koffie en rijdt iedereen als een malloot door het verkeer. Daardoor schrijf ik ruim twee dagen later dan gepland deze diary.

    En misschien is hetCoen bij de viskraam ook wel beter dat ik niet direct begonnen ben met het opschrijven en delen van mijn ervaringen. Ondanks een zachte landing in Afrika, ik heb de eerste week stromend en warm water, een eigen badkamer, douche en bed en ik ben de hele dag in het zeer aangename gezelschap van Nederlandse expats, maakt Afrika onverminderd veel indruk. De armoede, de kapotte wegen, de verkeerschaos, de vele hoertjes in de café’s en de vele Ugandesen die ongevraagd foto’s van je nemen, maken me bewust van mijn huidskleur, afkomst en relatieve rijkdom. Je bent een lopende goudmijn en daar probeert echt iedereen gebruik en misbruik van te maken. Het is een verhaal dat alle blanken die hier geweest zijn zullen vertellen en natuurlijk was ik erop voorbereid. Maar toch, als je het dan aan den lijve ondervindt maakt het vele malen meer indruk dan alle verhalen van anderen bij elkaar.

    Ik geniet echter wel van elk moment. De eerste dag dat ik hier was hebben we de omgeving verkend en hebben we uitgebreid aan het strand gezeten. Die avond zijn we naar een afgelegen moerasgebied gereden, zo een 40 kilometer buiten Kampala. Daar woont een NederlanTypemachinedse tuinbouwer die de volgende dag ging trouwen met een Ugandese vrouw. Die bruiloft was een ervaring op zich. Nadat we zo een 3 uur gewacht hadden voordat we eindelijk aan de beurt waren in het gemeentehuis (tijd en afspraken kennen ze hier niet) kwamen we in een open ruimte waar de vloerbedekking in de jaren ’70 voor het laatst vervangen was. In die ruimte bevonden zich nog allerlei andere bruidssparen die ook stonden te wachten. Iedereen stond gezellig te kletsen, maar daardoor hoorden we niets van de ambtenaar die de huwelijkse voltrekking verzorgde. Tien minuten later stonden we weer buiten. Even verderop echter waren ambtenaren de administratieve zaken aan het bijwerken op oude typemachines. De foto ervan is het levende bewijs dat dit land in delen van zijn ontwikkeling een aantal decennia achterloopt.

    Het bruidsfeest begon om 16u en was rond de klok van 20u weer afgelopen, waarna we naar Entebbe afreisden om het feest in een lokale kroeg voort te zetten. Het werd een lange en gezellige avond. In het weekend hebben we vooral uitgerust.

    Coen bij de Warid rotondeVanochtend, vroeg in de ochtend vertrokken we naar Kampala, de hoofdstad van Uganda. De stad heeft officieel een inwonertal van 1,2 miljoen, maar daar kan gerust een miljoen mensen bij opgeteld worden als je alle ongeregistreerden meerekent. Daar hebben we een aantal geweldigeVincent Agaba street shots gedraaid. De eerste foto laat zien dat ik best bereid ben mijn leven te geven voor mooie beelden. In Kabira Country Club hadden we een kort interview met Vincent Agaba, de vice-voorzitter van een kleine Oegandese hulporganisatie. Dat werd uiteindelijk de aanzet voor een driedaags filmavontuur in Fort Portal, waar zijn community-based organisation projecten tot uitvoering brengt. Daar reizen we over twee weken naar toe.

    Morgen wacht nog een dag Kampala en daarna trekken we door naar Jinja, waar we Brian zullen volgen, de manager van Blessings4you. Een kindertehuis opgezet door Julienne. Benieuwd wat we daar allemaal zullen gaan ervaren.

    Kwaheri ya kuonana,

    Coen